و يا كنايه از تمايل به جهان ماده و چسبيدن به زرق و برق دنيا است ، و در هر صورت اين وضع گروهى از مسلمانان ضعيف الايمان بود نه همه آنها و نه مسلمانان راستين و عاشقان جهاد در راه خدا . سپس با سخن ملامت آميزى مىگويد : « آيا به اين زندگى دنيا ، اين زندگى پست و زودگذر و ناپايدار ، بجاى زندگى وسيع و جاويدان آخرت راضى شديد » ؟ ( * ( أَ رَضِيتُمْ بِالْحَياةِ الدُّنْيا مِنَ الآخِرَةِ ) * ) . « با اين كه فوائد و متاع زندگى دنيا در برابر زندگى آخرت يك امر ناچيز بيش نيست » ( * ( فَما مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا فِي الآخِرَةِ إِلَّا قَلِيلٌ ) * ) . چگونه يك انسان عاقل تن به چنين مبادله زيانبارى ممكن است بدهد ؟ و چگونه متاع فوق العاده گرانبها را به خاطر دستيابى به يك متاع ناچيز و كم ارزش از دست مىدهد ؟ سپس مسئله را از لحن ملامت آميز بالاتر برده و شكل يك تهديد جدى به خود مىگيرد و مىگويد : « اگر شما به سوى ميدان جنگ حركت نكنيد خداوند به عذاب دردناكى مجازاتتان خواهد كرد » ( * ( إِلَّا تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذاباً أَلِيماً ) * ) . و اگر گمان مىكنيد با كنار رفتن شما و پشت كردنتان به ميدان جهاد چرخ پيشرفت اسلام از كار مىافتد و فروغ آئين خدا به خاموشى مىگرايد سخت در اشتباهيد زيرا : « خداوند گروهى غير از شما از افراد با ايمان و مصمم و مطيع فرمان خود را به جاى شما قرار خواهد داد » ( * ( وَيَسْتَبْدِلْ قَوْماً غَيْرَكُمْ ) * ) گروهى كه از هر نظر مغاير شما هستند نه تنها شخصيتشان بلكه ايمان و اراده و شهامت و فرمانبرداريشان غير از شما است . « و از اين رهگذر هيچ گونه زيانى نمىتوانيد به خداوند و آئين پاك او وارد كنيد » ( * ( وَلا تَضُرُّوه شَيْئاً ) * ) .